صدای سکوت

در پایان نگاه یک انتظار

در لبخند ها و اشک های بعد انتظار

      در پرواز بسوی اوج بعد لبخند ها

      در سقوط امید در نهایت اشک ها

در دلهای گرفته پر اندیشه

در دلهای رهای بی اندیشه

      در نهایت افق چشم های مرده

      در درخشش مهر چشم های زنده

در عدل بی پایان نابوده

در ظلم همیشه مهمان نا نموده

     در وصال عاشقانه دلها

     در فراق جانگداز نادلها

در روشنی صبح های آغاز

در تاریکی عصر های پایان

 

      در دنیایی که همه درستی اش نادرست است

                 و در جهانی که غرق در اشتباه است

                                             انسان زندگی می کند

                                         زندگی ای که زندگی نیست

                                             بودنی که بودن نیست

                                                  اما هست!!

 

نوشته شده توسط نسیم در سه شنبه بیست و نهم اردیبهشت 1388 ساعت 12:35 موضوع | لینک ثابت

ترانه ای برایم بساز

             ترانه ای که دنیایم را رنگ دهد

             ترانه ای که آمالم  را معنا کند

             ترانه ای که تلاشم را نتیجه بخشد

            و ترانه ای که دستانم را بگیرد و به دیارزیبای آرزوها برد

 اینک ترانه ام را برایم بخوان

           بگذار تا در ناله ترانه آرام بگیرم

           بگذار تا در صدای ترانه دیوار خیالم بشکند

           بگذار تا در پناه ترانه بمیرم

 ترانه ام را اوج بده

           آنگونه که  پلی بسازد میان دو تکه شکسته قلبم

           آنگونه که آرامشی باشد بر طوفان افسار گسیخته درونم

           آنگونه که هر آنچه از دلتنگی انباشتم را بشکند

 

نخوان , دیگر نخوان...

 

ترانه ام را پایانی بده

        در پایانش  اما خداحافظی نکن

                        تو آه حسرت دلها را ماوایی

                                        هرگز خداحافظی نکن

 

 

 

نوشته شده توسط نسیم در یکشنبه سیزدهم اردیبهشت 1388 ساعت 23:51 موضوع | لینک ثابت

آسمان غروبی زیبا دارد امروز

پرنده ای در دوردست می خواند امروز

 

پرنده آوایی آشنا می خواند

پرنده آنچه  نانوشته است را می خواند

بخوان پرنده من

ترانه پاره پاره وجودم را بخوان

یک دشت آوایی را که نخوانده ام بخوان

اما ,

حزن صدایت دیوارهای وجودم را آوار می کند

حزن صدایت دلم را تنگ می کند

بخوان پرنده

آوای من تسکینی بر دلم بود

آوای من صدای ابری سپید بود

اما ,

آوای مرا محزون نخوان , حزن صدایت آخر دلم را می شکند...

 

یادت هست دلم از انتظار خسته بود؟

یادت هست دلم از بی پایانی جاده ترسیده بود؟

یات هست ترانه ای را که برای دلم ننوشتم؟

یادت هست قطره اشکی را که دلم هدیه صفحه کاغذ سفیدم کرد؟

 

بخوان پرنده

آوای من را بر دلم بخوان

آوی من را بر دشتها بخوان

 

من آخر در حسرت دشتها دلی سوخته دارم

من آخر می دانم همه آنچه را تو نمی دانی

من آخر از سرزمین گلها می آیم

اما ,

یادت باشد اینجا بیابانی برهوت است

یادت باشد اینجا آوای پرنده ها را کسی نمی شنود

 

اما , برای من بخوان پرنده , اینجا شاید کسی نباشد  ولی ,

دلم با آوایت تسکین می یابد

دلم آخر, آوایت را دوست می دارد

 

بخوان تا بروم پرنده من

 

باید این بار آغازگر راهی باشم

باید این بار خاک راهی را به انتها برسانم

باید این بار بروم

 

پرنده من ;

می روم اما شاید بازگشت را کسی چشم انتظار نیست

می روم اما پاره ای از دلم همین جا می ماند

می روم اما دلم سخت می ترسد پرنده من

 

دلم می خواهد ترانه وجودم را بر من بخوانی

                                من شاید دور از دشتها , شاید خسته و تنها , شاید در سکوت آواها

                                                             اما پرنده ای بی صدا دارم

                                                     سرشار از حسرت همه آنچه تو می خوانی...

 

 

 

 

 

نوشته شده توسط نسیم در دوشنبه سی و یکم فروردین 1388 ساعت 23:1 موضوع | لینک ثابت

بی آنکه ,بدانیم چشم در چشم زندگی مرده ایم

                ما لب طاقچه عادت روز به روز پوسیده ایم

                                   و پاهای خیال را نیز زنجیر کرده ایم

آغازی نو می باید!

برای شروع یک زندگی تازه

                                               گاهی کودک درونت باش

برای خورشید, ماه و ستاره ها

                                               گاهی به آسمان نگاه کن

برای درخت ,شکوفه و گلها

                                               گاهی به نرمی لبخند بزن

همراه ریزش قطره قطره باران

                                               گاهی با حزن ,گریه کن

همراه خیزش گام به گام خیال

                                               گاهی با شادی برقص

به خاطر همه کائنات

                                               گاهی خدا را صدا کن

و به خاطر خودت , تنها به خاطر خودت

                                               گاهی زندگی کن

                                                                گاهی زندگی کن!

---------------------------------------------------------------------------------------------------------

با سلام

این نوشته مال خیلی وقت پیشه( یه دو سه سال قبل) .این اون موقع برام بسیار ارزشمند بود (حالا هم هست)

اون موقع می خواستم کسی جز خودم اونو نخونه, اما نشد چون من عادت دارم همه چیزای خوب رو پیش خودم نگه ندارم!

دیروز پریروز که داشتم آرشیوم رو بررسی می کردم دیدمش و دلم خواست که اینجا بنویسمش.

نوشته خطاب به منه و مال زمونیه که یهو حس کردم دارم با روزمرگی ها غرق میشم .

امیدوارم هیچوقت توی روزمرگی غرق نشین.

 

 

نوشته شده توسط نسیم در چهارشنبه بیست و ششم فروردین 1388 ساعت 14:5 موضوع | لینک ثابت

چشمانم را بسته بودم و دستانم را در امتداد افق باز کرده بودم ,

من خود را , وهر آنچه تعلق را , در باد رها کرده بودم.

آزاد بودم

آزاد آزاد,

اینجا زمین نبود,

اینجا از دروغ زمین فرسنگها فاصله داشت,

اینجا بی کران بی کرانها بود ,

اینجا حقیقت موج می زد,

اینجا دلها به سوی او پرواز می کرد,

اینجا آسمان بود...

و من چشمانم را بر هر آنچه پریشانم می کرد بسته بودم,

من شیشه محبت آسمانها را شکسته بودم

من در دریای محبت آسمانها بر زورقی نشسته بودم.

با هر نفسم پاکی روانه قلبم می شد و قلبم سرشار از زیباییها بود

آخر اندوه قلبم جارو شده بود.

من آزاد بودم

من تعلق ها را جا گذاشته بودم و بر این فراموشی لبخند می زدم.

اینجا دیگر زمین نبود

اینجا صدای خدا بیشتر به گوش می رسید

اینجا آخر به خدا نزدیکتر بود.

و من به سان ابر سفیدی بودم که به آرزویش رسیده بود.

اما حیف...

چشمانم را به ناگاه باز کردم و رویایم به پایان رسید.

من اینجا بودم ; در زمین ,

باز آزاد بودم

باز به سان ابر سفید خوشبختی بودم که اینک آرزویی کوچک در سینه داشت

و قلبی که مالامال از زیباییها بود

و تصوری که از پاکی آسمانها در سینه داشت

و چشمانی که از تیرگی آنچه می دید می ترسید

من به سان ابر سفید خوشبختی بودم اما,

اندوه سیاهی زمین

اندوه تیرگی آسمان

و اندوه قلبهای غمگین

بر دلم فشرده می شد.

چشمانم را باز و بسته کردم , حقیقت داشت

من اینجا بودم

در زمین...

 

 

 

نوشته شده توسط نسیم در چهارشنبه دوازدهم فروردین 1388 ساعت 20:39 موضوع ابر سفید (نسیم) | لینک ثابت

وقتی آفتاب بهاری تازه آغاز می کرد,

                                     بهاری نه مثل همه بهار ها

پرستویی دوباره باز می گشت,

                                     پرستویی نه مثل همه پرستوها

پرستو خسته بود

                      از بهار , از زمستان,  پرستو از فصل ها خسته بود.

دلش تنگ دشت های پر گل بود,

                    دلش در پس آرامش چشمانش طوفان بود ,

پرستو گل هایی پژمرده دیده بود ,

             بر درختانی تیر خورده از شکارچی زمستان نشسته بود,

                                                پرستو سد طوفان ها را شکسته بود,

و اینک باز می گشت.

کاش پرستو خسته نبود,

       کاش دلش اندکی آرامتر می تپید,

               کاش دلش نیز همچون همه تنهایش گذاشته بود.

اینک پرستو در درونش سوال بزرگی داشت,

اما انگار لایق پاسخ نبود,

                                 شاید لایق پرسیدن نبود...

پرستو اما فقط بازمی گشت,

                           آخر پرستوها با بهار باز می گردند...

 

نوشته شده توسط نسیم در یکشنبه دوم فروردین 1388 ساعت 13:17 موضوع و پرستوها با بهار باز می گردند(نسیم) | لینک ثابت

همه ما توی کوچه پس کوچه های زندگیمون با لحظات سخت و شاید تلخی برخورد می کنیم . تلخ , از اون جهت که اون لحظه خیلی سختی کشیدیم .من روزهای قبل همچین لحظه ای رو تجربه کردم و همچین احساسی  بدون شک تاثیری رو زندگیم میذاره. امروزاحساس میکنم به کمک احتیاج دارم , ولی خودم  همیشه به اطرافیانم کمک می کنم , با خودم فکر کردم کسی که به دیگران کمک می کنه نباید فکر کنه به کمک احتیاج داره , تازه اگه هم احساسم درست باشه من کسی جز خدا رو ندارم که کمکم کنه . حالا هم می خوام که تنها تاثیری که این احساس برام داره این باشه که دیگه توی وب ننویسم. برای همین این پایان راهه . شاید پایان خاک راهی که باهاش زندگی کردم ...

 

به قول شهریار شاعر شیرین سخن تبریز:« یادی هم از من بکنین»  وقتی که پرنده ای توی آسمون از نگاهتون گم میشه , وقتی تکه ابر سفید کوچولویی توی آسمون دیدین , یادی هم از من بکنین .

 این نوشته حکایت روزهای قبل منه .(حکایت لحظه های سخت)و نمی خواد همچین لحظه هایی رو به یادتون بیاره , نمی خواد از وجود این لحظه ها گله کنه , این نوشته می خواد از بی پناهی انسان و احساس نیازش به یه منبع ماورایی که خدا باشه حرف بزنه :

 

وقتی احساس کنی گیر کردی توی یه راه تاریک , وسط طوفان ;

وقتی بدونی باید این راه رو بسر برسونی  ولی دوراهی ها آزارت بدن ;

وقتی بدونی یه چند قدم اون ورتر آدما دارن به خاطر چیزای بی اهمیت  زندگیشون رو به    باتلاق تبدیل میکنن و تو موندی وسط یه باتلاق واقعی و بدونی که اگه تند تند تکون بخوری زودتر غرق میشی و اگه تکون نخوری آروم آروم می میری ;

وقتی همه چراغهای دنیا برات خاموش شده باشن و مونده باشی توی یه راه تاریک , وسط طوفان:

اون وقته که ذهنت رو رگبار سوالای بی جواب سوراخ می کنه

اون وقته که قبل از اینکه قبل از اینکه توی یه راه اشتباه گم بشی توی انبوه سوالا گم میشی که:

نکنه این راهیه که نباید ازش برم ؟ نکنه اینا دام شیطانه؟

نکنه اسیرش بشم؟ پس چرا خدا کمکم نمی کنه؟

چرا هیچ یادم نبود که چقدر تنها هستم؟ چرا هیچ یادم نبود که چقدر تنها هستم؟

چه جوری میشه از این طوفان بیرون بیام؟ نکنه خدا بخواد امتحانم بکنه و من آماده نباشم؟

آخه , خدایا شاگردی رو که هنوز اول راهه که امتحان نمی کنن ؟

چرا کسی جلوی اشک های منو نمی گیره؟ خدایا , من که جز تو کسی رو ندارم؟

من که همه چیزی رو که دارم ایمانیه که توی قلبمه ؟

همون موقع یه صدایی توی درونت مثل رعد می کوبه که :

خدا کمکت نمی کنه , خدا دوستت نداره ,

اصلا از کجا می دونی خدایی وجود داره؟

و تو می دونی این صدای شیطانه.

اون وقت چشماتو می بندی و دستت رو میذاری روی قلبت و با تمام وجود میگی :

خدایا هرچی بشه ایمانم رو از دست نمی دم , ایمانم باارزش تر از این حرفاست

خدایا می دونم که کمکم می کنی , می دونم که اونقدر بزرگی که کوچیکی مشکل من توی دریای رحمتت گم میشه

خدایا به درگاهت مشکلی رو آوردم که چاره ای براش نیافتم

خدایا با تمام وجود بهت ایمان دارم

اون وقته که قلبت آروم میشه

اون وقته که میگی وقتی خدا رو دارم هیچی برام سخت نیست

اون وقته که می دونی فردا به یه آسمون آفتابی لبخند خواهی زد...

خداحافظ...

 

 

نوشته شده توسط نسیم در شنبه نوزدهم بهمن 1387 ساعت 12:54 موضوع و پایان راه...(نسیم) | لینک ثابت

شبدر خیال دارد

در دست نگاهی باشد

شبدر خیال دارد

خواب در چشم زمستان باشد

تا به اندیشه پرواز زمین خواب ببیند

تا به رویای بهاری تازه

سر به بالین نیایش بگذارد

دست در دست زمین

چشم در چشم زلال

می گشاید به جهان

هر دم اندیشه پرواز زمین را دارد

این چه رویای ست که در سر دارد

خوشه ی گندمی از روی زمین بردارد

تا به اندیشه و تدبیر خیانت نکند

و نگوید که زمان پرواز است

این زمین اواز است

هر دم از بوی خیال مست و دیوانه شود

چه خیال انگیز است

جهانی تازه

که به صبحی تازه دم در مهمان است

صبح تازه دم در مهمان است

 

نوشته شده توسط شبدر در یکشنبه سیزدهم بهمن 1387 ساعت 18:29 موضوع شبدر خیال دارد(شبدر) | لینک ثابت

امروز دلم بهونه می گرفت, روی یه صفحه کاغذ نوشتم: « بهونه »

بعد فکر کردم دیدم همه چیز یه بهونه ست.

تولد بهونه ایه برای بودن, برای وجود داشتن , برای امتحان کردن, برای امتحان شدن...

زندگی هم یه بهونه ست, یه بهونه برای اینکه نشون بدیم چقدر می تونیم پاک باشیم و چقدر پاک بمونیم.

عشق هم یه بهونه ست, یه بهونه برای باهم بودن, یه بهونه که سرآغاز باهم بودن میشه, سرآغاز تنها نبودن.

حتی ظلم هم بهونه ست, بهونه ای برای اثبات اینکه شاید هستیم و خیلی هم هستیم !

مرگ هم بهونه ست, یه بهونه برای بستن دفتری که شاید پاک, شاید هم ناپاک بوده , اما حالا رسیده به صفحه آخر...

همه کارامون بهونه داره, فقط کافیه لحظه به لحظه از خودت بپرسی کاری رو که می کنی بهونه چیه ؟

اون وقت می فهمی خوبه یا بد؟

همه وجودمون بهونه ست...

مراقب بهونه ها باشیم!!!

 

نوشته شده توسط نسیم در یکشنبه بیست و دوم دی 1387 ساعت 14:13 موضوع بهونه (نسیم) | لینک ثابت

صبح هنگام که خورشید برگی تازه باز می کند        پرنده رو به سوی آسمان راز و نیاز می کند
دلم همراه پرنده سوی آسمانها پر می کشد           اشک چشمانم دزدانه بیرون را سر می کشد
بر پرنده وعده کرده بودم هیچ , گریه نکنم                بر پروازمقدسی که قسمتم نشد هیچ ,شکوه نکنم
اما بر باران چشمانم , دلم سخت تنگ است           رنگ انتظارم انگار , سخت بی رنگ است
در دلم پریشانی انتظار, هنوز موج می زند              درونش پرنده پلی به سوی اوج می زند
خاطرم از بود و نبود سکوت مکدر است                   سرنوشتم اما انگار , در آسمانها مقدر است
دلم گویدم : پرده این سکوت را بدرم باید                دعای پرنده را پیاده تا درگاه حق ببرم باید
« الها پشت درگاهت کسی در می زند                  پرنده ای خسته در آسمان تاریک پر می زند »
هر دم دلم سوی بهار پرواز می کند                       زمستان اما هنوز بار سفر را باز می کند
به یاد بهار گلی زرد از زمستان, دلم می خواهد       طلوعی سبز از آسمان بی کران , دلم می خواهد
برف اما , گیسوی زمستان را شانه می کند            ابر سیاه جای جای آسمان را خانه می کند
نمی دانم ابرسیاه بغض کرده ,نمی بارد چرا؟           پروردگارم پرنده آسمان را دوست نمی دارد چرا؟
نگهبان اشک این چشمانم کیست آخر؟                 اینجا جایی انگار , برای پرنده تنها نیست آخر...
سفره دلبستگی زمینی ام رامی بستم ای کاش    همراه قاصدکی از این خاک,می رفتم ای کاش
اما می باید در این راه جان ببازم انگار                   خاک راهم را خشت خشت ز نو بسازم انگار

 

 

نوشته شده توسط نسیم در سه شنبه دهم دی 1387 ساعت 14:23 موضوع پرنده آسمان (نسیم) | لینک ثابت